همراه شیک و ظرف زندگی

نمونه اولیه ازکیف دستیرا می توان به اروپای قرون وسطی ردیابی کرد. در آن زمان، شوالیه‌های مرد برای نگهداری سکه‌ها و ابزار شخصی، کیف‌های چرمی کوچک به کمر می‌بستند. «کیف ها» در این زمان بیشتر ابزار کاربردی بودند و ارتباطی با «مد» نداشتند. در قرن شانزدهم، با افزایش فعالیت‌های اجتماعی زنان، آنها شروع به استفاده از کیسه‌های ابریشمی کوچک با نقش و نگار کردند که به دور کمر یا بازوهایشان با روبان بسته می‌شد. کیسه ها حاوی پودر عطر، حروف و وسایل آرایشی کوچک بودند - این شکل اولیه کیف های دستی زنانه بود و همچنین شروع ترکیب کیف ها با "تزیین" بود.

پس از انقلاب صنعتی در قرن نوزدهم، کیف‌های دستی اولین تحول مهم خود را تجربه کردند. رواج حمل و نقل ریلی تعداد سفر مردم را افزایش داده است و تقاضا برای "ذخیره سازی قابل حمل" به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. در همان زمان، لباس‌های زنانه از لباس‌های بلند کرست به سبک‌های سبک‌تر تغییر یافت. کیف های کوچکی که قبلاً زیر لبه دامن پنهان می شد، دیگر مناسب نبود و به این ترتیب «کیف های مسافرتی» و «کیف های خرید» که با یک دست می شد به وجود آمد. در سال 1896، لویی ویتون کیف دستی "Alma" را روانه بازار کرد، که با طراحی پوسته سخت و الگوی مونوگرام کلاسیک، اولین کیف دستی بود که عملی بودن و شناخت برند را ترکیب کرد و عصر "کیف های دستی برند" را آغاز کرد.

در اواسط قرن بیستم، کیف های دستی به طور کامل به عنصر اصلی روند مد تبدیل شده بودند. در سال 1955، شنل کیف دستی "2.55" را روانه بازار کرد که برای اولین بار از زنجیرهای فلزی در طراحی خود استفاده کرد و به زنان این امکان را می داد تا بدون نیاز به استفاده از دست، کیف های خود را حمل کنند. این نه تنها دستان آنها را آزاد کرد بلکه بر ظرافت آنها افزود. در سال 1965، کیف دستی "جکی 1961" گوچی به دلیل عشق بانوی اول ایالات متحده، ژاکلین کندی، به شهرت رسید. چرم نرم و خطوط ساده در آن زمان استانداردی برای زنان شیک پوش شد. در این دوره، کیف‌های دستی دیگر «لوازم جانبی» لباس نبودند، بلکه «ستاره‌های مد» بودند که می‌توانستند ظاهر کلی را مشخص کنند.